یکی از رموز موفقیت در زندگی مشترک این است که در پاره ای از مسائل جزئی ، فراست و دقت نظر اعمال شود . چنان که صدا کردن همسر، یک امر بسیار روزمره در زندگی خانوادگی است .

در صورتی که خطاب به همسر، احترام آمیز باشد، انعکاسی از محبت و صمیمیت را درپی خواهد داشت .

وجود مبارک علی(ع) و فاطمه (س) در رعایت این نکته نیز، الگو و سرمشق بوده اند. آن بانوی بزرگوار، نام همسر خود را با احترام یاد می کرد. گاهی وی را با کنیه «ابالحسن» می خواند و گاهی با یاد قرابت نسبی (یا ابن عم) وی را ندا می داد و گاه با لقب شریف « یا امیرالمؤمنین » او را فرا می خواند .

هرچند که در میان انبوه ارتباطات وسیع و گسترده ی زن و شوهر، خطاب نمودن همسر از ساده ترین جلوه های رفتاری ، ارتباطی است ولکن از اهمیت ویژه ای برخوردار است . نحوه ، نوع و لحن خطاب و آمیزه های احساسی انعکاس یافته در خطاب و بکارگیری اسماء و القاب مناسب برای مخاطب قراردادن افراد ، تأثیر عمیقی در واکنش های عاطفی افراد بر جای می گذارد و زن و شوهر نیز جهت تحصیل خرسندی و رضایت مندی خاطر از یکدیگر ، بیش از هر چیز به کنش ها و واکنش های عاطفی مثبت و مناسب نیازمندند ؛ لذا باید به همین مسائل به ظاهر ساده ، ولی مهم نیز توجه نمایند . به عنوان نمونه ، فاطمه(س) هنگام شکایت مرگ پدر و مشکلات سیاسی همسرش را این گونه خطاب می فرماید: « یا ابن ابی طالب »¹³ و با این خطاب، متذکر نسبت علی (ع) با پیامبر (ص) می شود و هنگامی که می خواهد خبر رحلت خود را به علی (ع) بدهد، ایشان را با خطاب «یا ابن عم» فرامی خواند تا متذکر نسبت خود و علی (ع) شود. ¹⁴

زهرا اجلال