شايد بسياري بر اين گمان باشند كه دعواي برادر و خواهر امري طبيعي است و نبايد خيلي نگران بود؛ زيرا با بالا رفتن سن شان، اين مشكل خودبه خود برطرف مي شود؛ اما تحقيقات ثابت كرده كه تمامي رفتارها و ناهنجاري هاي اخلاقي در سنين بالا، ريشه در كودكي افراد دارد و عمدتا افراد عصبي، بداخلاق و عبوس از كودكي اين گونه آموزه ها را ديده اند و خشت اول اين رفتار زشت در كودكي گذاشته شده است. طبيعتا اين دسته از افراد در كودكي علاوه بر همسن و سالانشان با خواهر يا برادر خود نيز رفتاري غلط داشته اند؛ اما چون والدين اين موضوع را جدي نگرفته اند، اين داستان سريالي ادامه پيدا كرده و در سنين بالاتر تبديل به يك مشكل اخلاقي شده است.

1ـ به نيازهاي عاطفي كودكتان پاسخ مناسبي بدهيد؛ به اين معني كه در طول روز فارغ از لحظات معمول زندگي، چند ساعتي با آنها صحبت كنيد. شما با اين كار علاوه بر اين كه محبتتان را به آنها نشان مي دهيد، صميميتي را بين آنها حكمفرما مي كنيد و به مرور مي آموزند كه مشكلاتشان را از راه گفت وگو حل كنند.

2ـ سيستم تشويق و تنبيه را بين آنها با رعايت تعادل برقرار كنيد. به اين معنا كه وقتي مي بينيد با هم رابطه خوبي دارند و در حال بازي و تفريح هستند، به جمعشان بپيونديد و علاوه بر بازي كردن با آنها، اين رفتار زيبايشان را تشويق كنيد. در عوض نسبت به دعواهايشان حساسيت داشته باشيد و اجازه ندهيد كه قبح نزاع بين خواهر و برادر از بين برود و در هر حال اين رفتار را زشت و ناپسند بدانند.

3ـ هرگز رفتارهاي خوب يكي را به رخ ديگري نكشيد؛ به بيان ديگر از مقايسه كردن آنها بپرهيزيد. كودكان تحمل ندارند كه به هر دليلي والدين از يكي شان راضي باشد و از ديگري ناراضي. اين رفتار نوعي حسادت و تنفر آنها از يكديگر را ايجاد مي كند.