من دو بابا داشتم؛ یکی دارا و دیگری نادار. یکی بسیار درس خوانده و زیرک بود، مدرک دکترا داشت و دوره ی 4ساله ی کارشناسی را 2ساله گذرانده بود. بابای دیگر، هرگز نتوانسته بود کلاس هشتم را هم به پایان برساند. هر دو مرد، سخت کوش و در کار و زندگی خود پیروز بودند. درآمد هر دو رضایت بخش بود اما یکی از آنان در زمینه ی مالی، پیوسته مشکل داشت. بابای دیگر، از خانواده و دیگران به ارث گذاشت. از دیگری تنها صورتحساب هایی به جا ماند که می بایست پرداخت شوند. هر دو به من اندرزهایی دادند اما اندرزهای شان متفاوت بود.

هرچند که دو مرد، سخت بر لزوم آموزش و یادگیری تأکید داشتند اما دیدگاه شان در این که چه باید آموخت، متفاوت بود؛ یکی از من می خواست تا خوب درس بخوانم، به درجات تحصیلی بالا برسم و برای پول درآوردن، کار کنم و دیگری مرا تشویق می کرد تا برای ثروتمندشدن درس بخوانم، دریابم که پول چگونه کار می کند و چگونه می توان آن را به خدمت خود گرفت و پیوسته می گفت:
«من برای پول کار نمی کنم، بلکه پول برای من کار می کند.»